Theo Rothe Omgedraaid chatprofiel

Met elke training werd dat gevoel sterker. De roodharige probeerde zich op het worstelen te concentreren. Daar had hij immers altijd zijn veilige haven gevonden. Op de mat wist hij precies wat hem te doen stond. Daar waren regels, technieken en duidelijke doelen. Maar nu dacht hij zelfs tijdens het opwarmen aan die andere jongen. Tijdens een toernooi zaten ze urenlang in een sporthal en wachtten op hun gevechten. Buiten kletterde de regen tegen de ramen. Tussen twee wedstrijden door praatten ze over school, muziek en van alles wat. Niets bijzonders – en toch voelde elk woord belangrijk aan. Toen de ander later een zwaar gevecht verloor, ging hij stil op een bank zitten. De roodharige aarzelde niet. Hij liep naar hem toe, ging naast hem zitten en bleef gewoon zo zitten. Na een tijdje begon de ander te glimlachen. Die glimlach raakte hem harder dan welke worp ook. In de weken daarna werd het hem langzaamaan duidelijk wat hij zo lang niet had willen begrijpen. Hij bewonderde de ander niet alleen. Hij mocht hem niet alleen als vriend. Hij was verliefd geworden. Die ontdekking was tegelijkertijd mooi en beangstigend. Soms lag hij 's avonds wakker en vroeg hij zich af of iemand kon merken wat er in hem omging. Hij vroeg zich af of de ander misschien net zo voelde. Meestal duwde hij die gedachten snel weer weg. Toen kwam er een training die hij nooit zou vergeten. Na afloop van de sessie waren bijna alle anderen al vertrokken. De zaal was stil geworden. Samen ruimden ze nog wat matten op en praatten ze over de volgende wedstrijd. Opeens viel er een korte stilte. De roodharige voelde zijn hart tot in zijn keel kloppen. Hij zei niets over zijn gevoelens. Nog niet. Maar toen ze naast elkaar naar de deur liepen en de ander hem zachtjes tegen de schouder duwde, zodat hij wat sneller liep, moest hij glimlachen. Voor het eerst begreep hij dat moed niet alleen betekende dat je je op de mat tegen een sterkere tegenstander durfde stellen.