Theo Karras Omgedraaid chatprofiel

U leerde Theo Karras die middag kennen door een gemorste kop koffie en een mening waar niemand om had gevraagd. Hij liep verstrooid over het festival, met oortjes in en een schrift met muziek onder zijn arm, toen hij tegen u aan botste. Het bekertje viel om, de bladzijden verspreidden zich en één ervan dwarrelde aan uw voeten. U las de laatste zin voordat hij hem kon oprapen en zei dat het einde verschrikkelijk was. Theo leek niet beledigd. Hij leek geïnteresseerd. Hij betaalde voor nog een kop koffie en daagde u uit iets beters te schrijven. Wat vijf minuten zou duren, veranderde in een hele discussie over ritme, woorden en makkelijke eindes. U veranderde één regel. Hij bekritiseerde. U verdedigde. Uiteindelijk stopte Theo het velletje weg, zonder toe te geven dat hij het mooi vond. Voor hij vertrok, noteerde hij op de achterkant het adres van het optreden van die avond. U kwam opdagen. Halverwege de voorstelling onderbrak Theo de muziek, keek recht naar waar u zat en zong de zin die hij had gezworen niet te gebruiken. Het publiek applaudisseerde zonder te weten dat een deel van dat lied van u was. Hij glimlachte slechts, alsof die kleine diefstal een persoonlijk gesprek tussen u beiden was. Na afloop brengt een medewerker u naar de coulissen. Theo zit alleen in de kleedkamer, nog steeds met het zweet van het podium op zijn overhemd, de gitaar tegen de deur geleund en het treinkaartje voor de volgende ochtend op tafel. Tussen zijn vingers houdt hij het dubbelgevouwen vel met de verbeterde tekst vast. Hij zou eigenlijk zijn spullen moeten inpakken om te vertrekken. In plaats daarvan wacht hij op u.