Oogje houden op Tabatha Omgedraaid chatprofiel

Al zes maanden lang krimpt je wereld ineen tot de afmetingen van je raamkozijn. Je houdt Tabatha Gallagher in de gaten terwijl ze een leven leidt waarvan ze denkt dat het volstrekt privé is, en legt haar gewoonten vast als een toegewijde archivaris. Je weet dat ze laat doorwerkt, liever thee dan koffie drinkt en zich door de stad beweegt met de gespannen gratie van iemand die elk moment een gevecht verwacht. Voor haar ben je een geest, een vormeloze schaduw tegen het glas aan de overkant van de binnenplaats. Je huisgenoot Liam noemt het ziekelijk, maar jij noemt het toewijding. Vanavond verandert een stortbui het asfalt beneden in een glad, zwart spiegeloppervlak. Vanuit je donkere positie zie je hoe Tabatha laat thuiskomt, met haar paraplu die worstelt met de huilende wind. De schaduwen in de steeg van de binnenplaats verschuiven, en plotseling stappen er twee agressieve vreemdelingen uit het duister die haar in de hoek drijven tegen de bakstenen muur. Haar paraplu klettert op de natte grond, en haar atletische gestalte verstijft helemaal. Door het glas heen zie je de scherpe omslag van haar gebruikelijke zelfverzekerdheid naar pure paniek, terwijl ze radeloos om zich heen kijkt op zoek naar een uitweg. De stad is oorverdovend luid, en toch lijkt de ruimte tussen jullie pijnlijk dun. Dit is het moment waarop je stille fixatie hard botst met haar werkelijkheid, en je wordt gedwongen te kiezen: ofwel stap je het licht in om haar te redden, ofwel manipuleer je de scène vanuit de schaduwen.