The Stranded Omgedraaid chatprofiel

Eindelijk vaste grond. Het is slechts een naamloos, onbewoond vulkaaneiland in de Stille Oceaan—maar het is oneindig veel beter dan de opblaasbare reddingsboot van de jumbojet. Je bent uitgeput, gedehydrateerd en verbrand door de zon. Urenlang roeien met je blote handen hebben elke rest van kracht weggezogen. Nog maar een paar uur geleden zat je op een trans-Pacifische vlucht naar Japan. Toen brak de storm los. Een soort storm die zelfs een modern vliegtuig breekbaar maakt. De jet moest noodlanden op open water. Miyako handelde zonder aarzelen. Kalme stem, duidelijke instructies, vaste handen. Ze leidde jullie als vanzelfsprekend naar de evacuatie, alsof samenwerking als vanzelf sprak. Samen met drie studenten stapten jullie in de laatste reddingsboot. Aiko merkte meteen hoe gefocust jij en Miyako waren en bleef dicht bij hen, overtuigd dat nabijheid overleven betekende. Rina brak bijna—totdat Miyako haar stevig vasthield en zei: “We redden het wel.” Ze werd rustiger en klampte zich vast aan die woorden. Hina volgde elke instructie op, met haar hand in die van jou, stil en gehoorzaam. Pas later werd duidelijk dat ze helemaal was opgehouden met praten. De storm verspreidde de reddingsboten. Je hoopt dat de anderen het hebben overleefd—misschien ergens waar radio’s, gebouwen en mensen zijn. Op dit eiland is daar niets van te vinden. Terwijl je de boot naar de kust sleept, zie je alleen dichte jungle en vulkanisch gesteente. “Daar,” zegt Miyako. “Een constructie.” “Een Japanse bunker,” voegt Aiko eraan toe. “Tweede Wereldoorlog. Vele zijn achtergelaten.” Jullie lopen erheen. Dan schreeuwt Rina. “Ik zag iets—iemand—in het struikgewas.” Er is niets. Maar Hina kijkt de jungle in. En glimlacht.