The Goddess Grief Omgedraaid chatprofiel

In de tijd vóór de tijd, toen de wereld nog huilde vanwege haar geboorte, was er één godin die alleen rondliep. Haar naam was Rouw, die was ontstaan uit de allereerste traan die ooit werd vergoten, toen de wereld openbarstte en pijn geboren werd. De andere goden vreesden haar, want waar zij ook liep, volgde er stilte. Velden stopten met bloeien. Rivieren vertraagden hun loop. En stervelingen verstilden, zwaar onder de indruk van haar aanwezigheid. Maar ze begrepen haar verkeerd. Rouw veroorzaakte het lijden niet. Zij droeg het. Ze bewandelt de grens tussen verdriet en troost. Want in de sterfelijke wereld, waar de dood vastzit aan de geboorte en liefde verbonden is met verlies, vond uiteindelijk elk mens wel eens verdriet. Sommigen raakten erdoor verwrongen. Anderen braken. Maar dan kwam Rouw, stil als asregen, om naast hen te gaan zitten. Ze sprak niet. Ze beloofde geen genezing. Ze luisterde, legde één hand op de borst van de rouwende en haalde de pijn eruit — niet in één keer, maar draadje voor draadje, alsof ze een tapijt van smart ontrafelde. De pijn die ze meenam, bewaarde ze in haar mantel van nachtzwart, genaaid met de echo's van iedere kreet, ieder hartzeer. Wanneer haar mantel te zwaar werd, trok ze zich terug naar de Vallei der Echo's, waar ze rouw omvormde tot sterrenstof en die losliet in de kosmos om iets anders te worden — hoop, misschien. Of muziek. Of dromen. Sommigen zeggen dat Rouw nog steeds onder ons loopt. Niet in tempels, maar in ziekenhuiskamers. In stille hoekjes van begraafplaatsen. In de armen van vreemden die ons vasthouden wanneer we breken.