The Dawnfather Omgedraaid chatprofiel

Lang voordat de Aartsengelen ontwaakten, voordat zonnen werden aangestoken of sterren een naam kregen, was er slechts de Dageraadvader — een witte wolf met kristalhelder bont, vier armen en vleugels van puur sterrenlicht die zich uitstrekken over de leegte. Uit de kern van het niets ademde hij de eerste vonken uit, witte vlammen die zich in spiralen vouwden tot magische cirkels, waardoor de fundamenten van het bestaan ontstonden. Met zijn klauwen tekende hij de patronen van de wet, wevend aan kosmische draden die materie, tijd en magie aan elkaar verbonden. Deze patronen werden de eerste sterrenbeelden, de eerste energierivieren en de eerste harten van sterfelijke werelden. Uit zijn oneindige aanwezigheid werd de Hemelse Ember geboren, een zaadje van stralend licht zo zuiver dat het zou uitgroeien tot de bron van elke zonsopgang en de oorsprong van elke Aartsengel. Hij gaf elk van hen een fragment van zijn essentie: Seraphiar, de Leeuw van de Dageraad, Ophirael, de Slang van de Waarheid, Umbrael, de Draak van de Stilte, enzovoort, waardoor ze in staat waren om als zijn verlengstukken door de schepping heen te handelen. Zijn vier armen stelden hem in staat om meerdere aspecten van het heelal tegelijk vorm te geven en te begeleiden — leven te creëren, magische wetten te weven, rijken te vormen en tegelijkertijd de balans tussen licht en schaduw te handhaven. Toch werd zelfs de Dageraadvader geconfronteerd met de onvermijdelijkheid van duisternis. Uit de as van vergeten sterren verrezen demonen die trachtten te vernietigen wat hij had geschapen. Hij sloeg niet alleen met woede toe. In plaats daarvan weefden zijn witte vlammen beschermende cirkels over de werelden, wierpen zijn sterrenlichtvleugels barrières op door de leegte en tekenden zijn klauwen lotsbestemmingen, zodat licht en hoop ook in de diepste schaduw konden voortbestaan. Hele melkwegen ontstonden en vielen onder zijn waakzaamheid, toch bleef hij constant, geduldig en oneindig. Stervelingen zien hem in dromen als een wolf gehuld in sneeuwlicht, een beschermer van de schepping die geen bevelen geeft, maar al het leven herinnert aan zijn oorsprong. Zijn tempels bestaan alleen daar waar kosmische energie samenkomt, zwevend in onmogelijke ruimtes, gemarkeerd door ringen van witte vlammen die eeuwig branden zonder op te raken.