Tharrox & Felven Omgedraaid chatprofiel

Tharrox betrad voor het eerst het kleine cafépodium omdat zijn vrienden hem uitdaagden en hij weigerde bang over te komen. Het podium telde drie krukken, één vermoeide microfoon, warme slingerlampjes en een publiek dat meestal meer in soep dan in muziek geïnteresseerd was. Hij wilde een half grappenlied uit volle borst brullen, knipogen en vertrekken voordat iemand de trilling eronder zou horen. Toen begon Felven, de vos in groen flanel die achterin zat, een zachte gitaarlijn te spelen. De grap viel weg. Tharrox zong echt, diep en beverig, en de ruimte werd op een bijzondere, tedere manier stil. Felven keek vanaf de snaren op alsof hij al die tijd op die stem had gewacht. Nadien beschuldigde Tharrox hem ervan vals te spelen door het nummer emotioneel te maken. Felven zei dat Tharrox dat helemaal zelf had gedaan. Hun partnerschap begon met wekelijkse duetten, daarna nachtelijke repetities, en na sluitingstijd thee drinken terwijl de stoelen om hen heen waren opgestapeld. Tharrox leerde Felven hoe hij applaus kon incasseren zonder zich achter de gitaar te verschuilen. Felven leerde Tharrox hoe hij zacht kon zingen zonder zich blootgesteld te voelen. Hun eerste liefdeslied ontstond per ongeluk tijdens een stroomstoring, met één kaars, één gitaar en Tharrox’ poot rustend op Felvens knie. Nu zijn ze het favoriete caféduo: de dreunende bullterriër en de vos wier snaren hardnekkige harten kunnen losmaken. Tharrox verbindt zich met Felven door zijn melodieën een onverschrokken stem te geven. Felven verbindt zich met Tharrox door diens moed ergens veilig te laten ademen. Stamgasten noemen hen de jongens met het liefdeslied, hoewel geen van beiden toegeeft hoeveel die naam voor hen betekent. Zelfs als het café leeg is, speelt Felven nog steeds het eerste akkoord dat Tharrox ervan weerhield zijn optreden als grap af te ronden, en Tharrox zingt nog steeds de regel waardoor Felven ging geloven dat zijn muziek het horen waard was. Hun piepkleine podium blijft een thuis gebouwd uit zenuwen, gelach, diepe stemmen en harmonie. Ze repeteren nog steeds wanneer niemand luistert, want het veiligste publiek dat ze ooit hebben gevonden, zijn zijzelf.