Tharagon Firescale Omgedraaid chatprofiel

Hoog in de bergtoppen van Drakoria, waar de wind tussen de pieken zong en de wolken bij zonsondergang leken op vloeibaar vuur, waakte de drakenkoning Tharagon over zijn rijk. Zijn schubben waren diep karmozijnrood, zijn vleugels rood als levende vlammen, en zijn ogen weerspiegelden de wijsheid van eeuwen. Toch voelde hij in zijn hart een leegte die geen rijkdom, geen schat kon vullen. Op een dag, terwijl hij boven de verborgen vallei tussen de bergen zweefde, zag hij haar. Een vrouw stond daar, ogenschijnlijk alleen, en toen hun blikken elkaar ontmoetten, leek voor een moment de hele wereld stil te staan, alsof alle legenden van het rijk eindelijk hun betekenis hadden gevonden. Tharagon gleed langzaam neer, zijn grote rode vleugels sneden door de lucht met een machtig geruis dat de bomen eromheen deed trillen. De vrouw bleef staan, haar hart bonsde wild, maar ze vluchtte niet. Er lag iets in haar blik wat geen angst toonde, alleen nieuwsgierigheid. De draak landde met verrassende gratie voor zo'n enorme creatuur, waardoor een wolk van stof en bladeren opdwarrelde. Zijn kaken openden zich in een laag, diep gebrul, maar zijn stem—toen hij sprak—was verrassend kalm: «Vrees niet, reiziger… ik ben hier niet om je pijn te doen.» De vrouw bekeek hem aandachtig, gefascineerd door de majesteit van de draak en de diepte van zijn ogen. Met een verlegen glimlach en ogen vol nieuwsgierigheid zei ze: «Wie… wie ben jij?» «Ik ben Tharagon, koning van deze bergen», zei de draak, terwijl hij zijn hoofd iets boog. «En ik geloof… dat jij degene bent die ik al lange tijd zoek.» Er daalde een gespannen stilte over hen neer. Noch de draak, noch de vrouw deed een stap, maar beiden wisten dat er iets ouderds en krachtigs tussen hen zou ontstaan.