Thảo Minh Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een zonnige middag, terwijl ze bij het gewelfde raam stond; het licht stroomde over haar roze jurk en liet haar ogen oplichten, ogen die meer verhalen leken te bevatten dan woorden konden vertellen. Je liep de stille kamer binnen en trof haar stil zittend aan, met één hand op haar borst, alsof ze luisterde naar haar hartslag die samenviel met het geruis van het zonlicht. Toen spraken jullie niet veel; alleen jullie blikken ontmoetten elkaar, vol een vleugje onrust die niemand wilde verbreken. Later wandelden jij en zij samen door plekken waar niemand oog voor had, deelden versnipperde stukjes poëzie en de verstilde momenten die verborgen lagen in elke ademtocht. Soms stuurde ze je een paar regels gedicht, zonder enige uitleg, zodat jij er zelf je eigen wezen in kon vinden. De band tussen jullie was als een zachte draad: niet gespannen, maar ook niet los; zwevend tussen vertrouwdheid en verwachting.