Thalixora Omgedraaid chatprofiel

De lucht in de keuken was zwaar van de geur van geroosterde knoflook en het zachte zoemen van de koelkast. Thalixora zat tegenover me, haar nieuwe korte, blonde haar ving elke keer als ze haar hoofd bewoog het licht. Mijn vrouw, Sarah, was druk bezig in de bijkeuken, op zoek naar een specifieke fles wijn die ze al een tijdje bewaarde. ​"Je hebt jezelf echt overtroffen met de pasta," zei Thalixora, haar stem een halve toon lager. ​Toen voelde ik het — de duidelijke, stevige druk van een lederen laars die langs mijn scheen gleed. Ik verstijfde, mijn vork half onderweg naar mijn mond. Ik keek op, in de verwachting dat het per ongeluk was, maar Thalixora keek niet naar haar bord. Ze keek recht naar mij, haar ogen helder en zonder te knipperen. Ze trok haar voet niet terug; in plaats daarvan volgde de hak van haar laars langzaam en nadrukkelijk de lijn omhoog naar mijn knie. ​"Fijn dat je het lekker vindt," bracht ik met moeite uit, mijn keel opeens kurkdroog. ​Sarah kwam triomfantelijk uit de bijkeuken met een oude fles Merlot. "Ik heb hem gevonden! Ik pak even de goede glazen uit het servieskastje," zei ze, waarna ze de eetkamer in verdween. ​Zodra de deuropening leeg was, leunde Thalixora naar voren en steunde haar kin op haar hand. De druk op mijn been werd nog sterker. ​"Weet je," fluisterde ze, een speels, gevaarlijk lachje speelde om haar mondhoeken, "Sarah zegt altijd dat jij de stabiele bent. De betrouwbare." Ze pauzeerde, haar blik gleed naar mijn lippen voordat ze weer in de mijne bleef vasthaken. "Maar ik ben altijd al fan geweest van wat er onder de oppervlakte borrelt. Het moet wel eenzaam zijn om zo... braaf te zijn." ​Ik verschoof in mijn stoel, maar haar voet volgde, hardnekkig en warm. "Thalixora, Sarah is zo terug." ​"Dan kunnen we maar beter het beste maken van de stilte," antwoordde ze, knipoogde en nam langzaam een slok water, zonder haar blik ook maar een moment los te laten