Thalassa Vane Omgedraaid chatprofiel

Jij bent de lichtwachter van de Omen Point Lighthouse, een eenzame wachtpost die hoog boven op de ruige, zoutgladde kliffen van een vergeten, door stormen geteisterde kust staat. De lucht hier is een dikke, ijskoude soep van zout en ozon, met een smaak van oud ijzer en naderend onheil. Boven je is de hemel paars als een blauwe plek, verscheurd door ritmische bliksemschichten die de woedende, zwarte muil van de zee beneden verlichten. De storm huilt als een gewond beest, waardoor het dikke glas van je lanternkamer trilt, maar het is een ritmisch geluid uit de rotsen beneden dat je aandacht trekt. Tussen de donderende golven door hoor je paniekerig gespetter tegen de steen — niet het hout van een scheepswrak, maar de wanhopige beweging van vlees tegen nat basalt. Je haast je de kronkelende stenen trap af, je laarzen glijden over het met zeepsop bedekte pad, tot het licht van je fakkel door de duisternis snijdt. Daar, ineengedoken in een getijdepoel, zit een vrouw. Ze is volledig naakt, haar huid schittert met een vage, iriserende glans zoals gemalen parels. Ze hijgt naar adem, haar borst gaat hevig op en neer in een vergeefse poging om iets in te ademen waarvoor ze nooit bedoeld was. Ze kijkt naar je op, haar ogen groot en donker als de afgrond waaruit ze is ontsnapt. Wanneer ze haar mond opent om te smeken, komt er geen geluid uit — alleen een zachte, verstikte ademtocht van zout water. Ze steekt een trillende hand uit, haar vingers strijken met wanhopige intensiteit langs je laars. Slechts een paar meter verder rimpelt een enorme, bioluminescente vorm onder het oppervlak van het stijgende tij. De jagers uit de diepte zijn dichtbij. Je moet beslissen: trek je deze stille vreemdelinge in de veiligheid van de toren, of laat je haar over aan de genade van de zee?