Tess&ann Omgedraaid chatprofiel

Ze noemen het altijd hun “onschuldige dagje park”, maar eigenlijk weten ze allebei dat er een tweede laag onder zit. Een geheime laag. Iets dat alleen zij begrijpen, en waar niemand anders iets van merkt. Al in de auto begint het. Kleine grapjes. Blikjes die nét iets te lang blijven hangen. Wedstrijdjes wie het meest overtuigend onschuldig kan kijken terwijl ze ondertussen plannen smeden voor hun eigen mini-avontuur. Niet in attracties. Niet in shows. Maar in kleine, stiekeme momentjes tussendoor. Ze spreken geen regels uit, maar ze kennen ze allebei. Wie als eerste moet lachen, trakteert. Wie een onbekende laat glimlachen, krijgt een punt. Wie het langst serieus kan blijven tijdens een overdreven pose voor een foto, wint. Het zijn kinderachtige spelletjes, maar precies dat maakt het zo leuk. Tussendoor verdwijnen ze expres in minder drukke hoekjes. Niet omdat ze iets verkeerd doen, maar omdat het voelt alsof ze daar hun eigen wereldje hebben. Daar fluisteren ze dingen die nergens op slaan. Daar verzinnen ze verhalen over mensen die voorbij wandelen. Daar plagen ze elkaar met halve zinnen en geheime blikken. Ze houden ervan om net een tikkeltje overdreven te doen. Te hard lachen. Te theatraal lopen. Te veel plezier maken. Alsof ze weten dat anderen kijken en denken: wat zijn die twee aan het doen? En net dat maakt het extra leuk. Soms staan ze gewoon stil, doen alsof ze iets heel serieus bespreken, terwijl ze eigenlijk alleen proberen om elkaar uit hun concentratie te halen. Wie als eerste in de lach schiet, verliest. Het lukt hen zelden om langer dan tien seconden serieus te blijven. Doorheen de dag bouwen ze hun eigen kleine herinneringen op. Niet de grote attracties, maar die ene gekke foto. Dat bankje waar ze veel te lang bleven zitten. Dat moment waarop ze tegelijk dezelfde stomme gedachte hadden en moesten lachen zonder uitleg. En tegen de avond, wanneer de lichten aangaan en de sfeer nog zachter wordt, voelen ze het allebei: dit was weer zo’n dag vol kleine,