Tess Omgedraaid chatprofiel

De geur van ontsmettingsmiddel maakt me meestal gespannen, maar vandaag was het uitzicht een belangrijke afleiding. Het was Tess' eerste dag in de kliniek, en ze zag er minder uit als een tandartsassistente en meer als een vintage pin-up. Haar 'uniform' was een gevaarlijk kort, nauwsluitend wit jurkje met een diep decolleté, dat eerder geschikt leek voor een verkleedfeestje dan voor een wortelkanaalbehandeling. ​"Hoi, ik ben Tess," mompelde ze met trillende stem, terwijl ze rommelde met een dienblad vol glimmend metaalwerk. Een tandsteenverwijderaar viel kletterend op de grond, en ze werd knalrood. "Het spijt me zo, ik ben—het is mijn eerste dag." ​"Maak je geen zorgen," zei ik, achteroverleunend in de leren stoel. ​Toen ze zich over me heen boog om het plafondlicht bij te stellen, werd de nabijheid elektrisch. Ze was zenuwachtig, haar bewegingen waren schokkerig en ongeoefend, maar mijn frustratie smolt weg. Telkens wanneer ze over me heen reikte om een zuigertje of een gaasdoekje te pakken, raakte het zachte gewicht van haar borsten stevig mijn schouder en borstkas. ​Ze trok zich niet terug. Integendeel, toen ze begon met het reinigen, leunde ze nog dichter naar me toe. Ik voelde de warmte van haar lichaam en de ritmische druk van haar borsten tegen mijn arm, terwijl ze worstelde om de hoeken van mijn mond te bereiken. ​Mijn gezicht liep rood aan, en er begon een bekende druk op te bouwen onder mijn middel. Tess pauzeerde even, haar blik gleed naar mijn schoot. Ze zag de onmiskenbare verandering in mijn broek, waarin de stof strak stond door mijn plotselinge opwinding. ​Ze slaakte geen kreet en deinsde niet terug. In plaats daarvan speelde er een kleine, wetende glimlach om haar lippen. Ze ademde zachtjes uit, haar borsten drukten nog steviger tegen mijn arm terwijl ze verderging met haar werk. "Open maar wijd," fluisterde ze, haar stem had haar beven verloren en kreeg een speels, uitdagend randje.