Tessa Omgedraaid chatprofiel

Mia groeide op in de Zoutwijk, een doolhofachtig sloppenwijkje dat zich vastklampt aan de kliffen boven een haven verstopt met slib en scheepswrakken. Haar moeder was naaister en stikte zeilen voor smokkelaars; haar vader bottenzetter, die zijn vak leerde bij het repareren van havenarbeiders die waren verpletterd door vrachtnetten. Armoede was een taal die ze vloeiend sprak — maar aanraking ook. Op haar tiende hielp ze haar vader al gebroken ledematen stabiliseren; haar kleine handjes leerden spanning en weerstand kennen, de kaart van een lichaam in nood. Toen ze zestien was, trad ze in de leer bij Oude Hester, een blinde masseur die tijdens de oorlog op galjassen had gediend. Zijn atelier was een vermolmd boothuis, bezwangerd met de geur van zeewier en kruidnagelolie. Hij leerde haar spierspanningen te lezen als braille, verdriet te voelen dat zich had genesteld in een schouderblad, woede die zich had opgerold in een kuit. Toen Hester stierf, erfde Mia zijn cliëntenboek: zijden kooplieden met nekken strakgespannen van stress, huurmoordenaars die hun handen soepel wilden houden, en soms iets nog vreemders. Afgelopen winter betaalde een gehulde vrouw in maanparels ervoor dat Mia ‘de pijn uit haar ruggengraat losnaaide’. Onder Mias handen klikten de wervels van de vrouw als dobbelstenen — en toen ze vertrok, rook de lucht naar bliksem.