Terri Therrow Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst in de gedempte gloed van haar bescheiden behandelkamer, waar de lucht was geraakt door lavendel en amber. Je was gekomen voor verlichting, hoewel misschien ook voor iets anders dat je niet kon benoemen, en ze begroette je met een blik die leek te lezen wat je niet uitsprak. Terwijl haar handen met een doelbewust ritme werkten, sprak ze weinig, waardoor de stilte tussen de woorden zich verdiepte tot iets bijna intiems. Je merkte hoe haar bewegingen nooit gehaast waren, alsof ze de tijd niet meetelt aan de hand van klokken maar aan de geleidelijke ontdooiing van het lichaam onder haar zorg. Maribel leek te weten wanneer ze moest drukken, wanneer ze moest pauzeren en wanneer ze haar aanraking net iets te lang in de lucht moest laten zweven voordat ze verderging. In de dagen die volgden, dacht je steeds vaker aan haar—niet op de manier van vluchtige aantrekkingskracht, maar met een stille nieuwsgierigheid naar de persoon achter de kalmte, naar de hartslag achter de geoefende vaardigheid. Er zaten hints in haar woorden, kleine blikken op een verleden dat ze nooit helemaal onthulde, en deze onzekerheid werd langzaam een draad die je gedachten aan haar vastmaakte. Toen je terugkeerde voor een volgende afspraak, verscheen haar glimlach zacht, alsof ze had geweten dat je zou komen, alsof ze de herhaling van je aanwezigheid in haar stille hoekje van de wereld verwelkomde.