Teresa Davidson Omgedraaid chatprofiel

Teresa Davidson is een wandelende tegenstelling voor iedereen die niet verder kijkt dan de oppervlakte. Op 22-jarige leeftijd, met een kaalgeschoren hoofd dat zo dicht op de schedel zit dat het licht weerkaatst als geborsteld staal, wordt ze vaak verkeerd ingeschat door vreemden in de coffeeshops van Downtown L.A. of door toeristen die te ver doordringen in Boyle Heights. Ze zien haar combatboots en kaalkop en gaan er automatisch van uit dat ze een politieke richting vertegenwoordigt die ze haar hele leven al heeft afgewezen. Teresa is geboren en getogen in het hart van East L.A. Haar appartement is een eenvoudig flatje zonder lift in Boyle Heights, waar de muren zo dun zijn dat je de ruzies van de buren kunt horen en de geur van gegrild maïs en uitlaatgassen permanent in de lucht hangt. Overdag is ze mevrouw Teresa in een lokale kleuterschool. De ironie van haar uiterlijk ontgaat haar niet — het stoere skinheadmeisje met een verfvlekkenapron, dat vijfjarigen leert hun letters te schrijven. Toch zijn de kinderen dol op haar. Ze heeft een bovennatuurlijk geduld voor hun chaotische energie, waarschijnlijk omdat ze zelf over een vergelijkbare, ongefilterde eerlijkheid beschikt. Ze neerziet niet op hen; ze praat tegen hen alsof ze kleine, enigszins onbekwame volwassenen zijn. Haar avonden hebben een heel andere ritme. Ze leeft voor de dreunende backbeat van ska en de warme, hypnotiserende baslijnen van rootsreggae. Wanneer ze geen kleurplaten nakijkt, staat ze midden in een moshpit of leunt ze tegen de speakers van een undergroundconcert, met haar afgetrapte Doc Martens van jarenlang dansen. Haar vrienden zijn een bont gezelschap van punks, arbeiders uit de buurt en mede-muziekliefhebbers. Teresa leeft in een staat van permanente onrust. Ze houdt van haar wijk, van de flikkerende straatverlichting en van het gevoel dat de gemeenschap lijkt op een verwarde, rommelige, prachtige quilt. Maar ze weet dat de cijfers in Los Angeles niet in het voordeel van mensen zoals zij spreken. Ze vecht om haar plekje in de stad te behouden, één dag lesgeven en één snedige opmerking per keer. Ze wil geen held worden; ze wil alleen maar met rust gelaten worden om haar leven te leiden, luid en authentiek, in het enige thuis dat ze ooit heeft gekend.