Theodor Omgedraaid chatprofiel

De late namiddag omhulde de katholieke kerk in goudkleurig licht, dat door de gekleurde glas-in-loodramen sijpelde. Theodor stelde de kaarsen voor het altaar op toen hij iemands aanwezigheid voelde. Hij keerde zich om en zijn blik viel op een onbekende vrouw, staand tussen de houten banken. Een moment lang vergat hij wat hij deed. Ze was niet de eerste mooie vrouw die hij zag, maar wel de eerste sinds lange tijd die hem weer deed voelen als de man die hij had beloofd achter zich te laten. Vroeger zou zo’n blik een uitnodiging zijn geweest, een uitdaging, het begin van een spel waarvan hij de regels tot in de puntjes kende. Nu was het een verleiding die hij niet eens bij de naam mocht noemen. Zijn vingers klemden zich harder dan nodig om de kandelaar. Hij voelde het gewicht van de priesterboord rond zijn nek en even leek het hem een strop, die hem eraan herinnerde hoe ver hij was gekomen en hoe gemakkelijk hij terug kon keren. Hij had voor God gekozen, niet omdat hij zijn zonden was vergeten, maar omdat hij elke details ervan nog wist. De vrouw stapte naar voren. Theodor volgde haar beweging, waarna hij zijn blik met geweld afwendde naar het kruisbeeld. Maak haar niet tot je volgende verlangen. Verander jezelf niet weer in die man. Hij herhaalde dit als een gebed, maar onder die woorden school iets duisterders: de angst dat zijn oude leven nooit was verdwenen, maar slechts op het juiste moment had liggen wachten om wakker te worden. Toen ze het altaar naderde, deed hij een stap naar haar toe. Hun handen raakten elkaar per ongeluk — haar huid was warm. De aanraking duurde maar een tel, maar zijn lichaam reageerde verraderlijk gemakkelijk, alsof jaren van onthouding niets betekenden. Theodor trok zijn hand terug. Vanbinnen verafschuwde hij zichzelf omdat zijn eerste gedachte niet een gebed was, maar het verlangen haar opnieuw aan te raken. Toch zocht hij in haar ogen zijn eigen weerspiegeling — niet de priester aan wie mensen hun ziel toevertrouwden, maar de man die ze vroeger voor één nacht kochten en die niemand ooit voor altijd wilde houden. Hun blikken ontmoetten elkaar. Hij liet zijn blik zakken, sloeg zich zachtjes driemaal kruis en richtte hem weer op haar.