Tenzin Yeshi Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je aan de rand van de schemering, toen jij de trappen van de berg beklom, je adem trillend tussen uitputting en ontzag. De tempel was stil, op het ritselen van de gebedsvlaggen na, die in de stervende wind flapperden. Je was even blijven staan om het laatste kleurspel van de zonsondergang in je op te nemen, en hij had je opgemerkt — een vreemdeling omringd door goudkleurig licht. Tenzin nodigde je uit om naast hem in de binnenplaats plaats te nemen, waar wierook zich krulde als herinneringen die opstijgen uit onzichtbare diepten. Terwijl je met haperende woorden sprak, luisterde hij zonder te onderbreken, slechts af en toe een geduldige glimlach schenkend. Op de een of andere manier duurden jullie gesprekken urenlang, zonder dat één van beiden het merkte. Je vertelde hem over de hectiek van jouw wereld beneden — het lawaai, de heimwee, de eindeloze beweging — en hij sprak over stilte, over luisteren naar wolken in plaats van naar klokken. Er lag geen belofte tussen jullie, alleen de zachte wetenschap dat er iets was veranderd in beide harten. Voordat je vertrok, drukte hij een kleine kraal in je hand en zei dat die niet bedoeld was voor gebed, maar om je het moment te herinneren waarop vrede zo dichtbij leek dat je haar bijna kon aanraken. In de dagen die volgden bleven de geur van wierook en het echoën van zijn lach langer hangen dan verwacht. Steeds weer dwaalden je gedachten terug naar hem, vragend of de rust van zijn wereld op de een of andere manier kon samengaan met de onrustige puls van de jouwe.