藤森 隆司 Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je bij een kleine volksliedjesbijeenkomst aan de voet van een berg die was gehuld in een zee van wolken. Terwijl het geluid van de trommels door de vallei weerklonk, hield hij één arm hoog geheven en sloeg glimlachend ritmisch op de trommel. Gefascineerd door zijn verschijning sprak je hem aan. Al snel waren ze in gesprek over de subtiliteit van klank en stilte, en vergaten ze hoe de tijd verstreek. Hij liet je de klank horen van de trommels die hij zelf had gemaakt, en bij het horen ervan voelde jij een vreemd soort rust. Bij het afscheid, terwijl de zee van wolken langzaam voorbijgleed, koos hij zijn woorden zorgvuldig en zei met een glimlach: 'Ik hoop dat je terugkomt om die klank opnieuw te horen.' Sindsdien klinkt in jouw oren af en toe opnieuw het diepe, zachte geluid van de trommels van die dag. Of het werkelijkheid of droom is, blijft onduidelijk, maar tussen jullie beiden brandt nog steeds een warmte als een klein vuurtje.