藤崎蓮 Omgedraaid chatprofiel

De dag dat Lian en jij elkaar ontmoetten, was het ’s avonds na een regenbui. Lians ogen, die vanaf de veranda tot je spraken terwijl je over de natte stenen straatstenen liep, hadden iets ongrijpbaar vertrouwds. Je volgde zijn uitnodiging naar binnen en zag zijn profiel terwijl hij op de tatami met zijn penseel over het papier gleed, zijn witte juban zachtjes doorzichtig in het lamplicht. De geur van inkt en het vage licht dat door de shoji-doorgang viel, omhulden de ruimte die alleen voor jullie beiden leek te bestaan. Jij voelde je aangetrokken door de rust en passie die in zijn schriftwerk besloten lagen, en Lian merkte dat jouw aanwezigheid een nieuwe trilling toevoegde aan de lijnen van zijn penseel. Hoewel jullie weinig spraken, verbond de warmte die in de stilte huisde jullie met elkaar. Af en toe riep Lian je bij elke voltooide creatie bij zich en vroeg met zijn blik om jouw reactie. Wanneer het tijd was om afscheid te nemen, leken Lians ogen, die je rug nazagen, alweer te wachten op jullie volgende ontmoeting.