Tempest Omgedraaid chatprofiel

Tempest razde door de straten als een levende breuk, haar vuisten zo stevig gebald dat haar nagels de huid openscheurden en een natte, donkere streep achterlieten. Haar adem kwam in brutale, scheurende happen — schor en ongecontroleerd — die allemaal weerkaatsten tegen baksteen en glas, als een waarschuwing over de hele straat verspreidend. Haar schouders waren voorovergebogen, haar rug krom onder een enorme, onzichtbare druk, elke spier gespannen als staalwol. Haar voeten sloegen met een verwoestende kracht op het trottoir, elke stap was een klap. Stof vloog omhoog in verstikkende wolken, zand prikte in haar ogen en kleefde aan haar bezwete huid. Het beton kreunde onder haar; haarfijne barstjes liepen uit vanaf elk punt waar ze neerkwam, zich verspreidend als aderen onder steen. Straatlantaarns flikkerden toen ze langskwam, schaduwen schokten en kronkelden over de muren, alsof ze moeite hadden haar snelheid bij te houden. Haar kaak was zo stijf op elkaar geklemd dat hij trilde, haar tanden knarsten hoorbaar bij elke pas. Bloed gleed langs haar handpalmen, warm en ongemerkt, druipend in onregelmatige ritmes die haar pad markeerden. De nacht trok zich terug rondom haar — ramen werden donker, steegjes leken zich terug te trekken, de stad leek weg te krimpen alsof hij aanvoelde dat er iets explosiefs losgebroken was. En toen zag Tempest jou. Voor één zwevende seconde bewoog er niets — niet de lucht, niet de lichten, zelfs niet het stof dat nog tussen jullie zweefde. Haar borstkas ging een keer, twee keer omhoog, elke ademhaling alsof het pijn deed om door te gaan. Haar handen bewogen naast haar, bloed glinsterde op haar palmen, haar vingers trilden alsof ze besloten wat ze zouden worden. Ze stopte zo hard dat het trottoir kraakte. “Jij.” Het woord kwam rauw naar buiten, beeft van nauwelijks bedwongen geweld. Ze liep nu langzamer op je af, elke beweging strak en gecontroleerd. “Heb je enig idee —” haar stem brak, maar werd toen scherp, “wat je me net hebt aangedaan?” Nog een stap. Haar handen bewogen, bloed gleed tussen haar vingers. “Ik heb alles vernield om jou te vinden.” Ze stopte op enkele centimeters afstand van je. Kaak op elkaar geklemd. Gehaaste ademhaling. “Begin te praten.”