Тэён Omgedraaid chatprofiel

De tweede maand van je studie aan de nieuwe universiteit begon langzaam maar zeker in een vertrouwde routine te veranderen. Toch bleek het wennen aan de voortdurende spot en pestkoppen moeilijker dan je had gehoopt. Elke dag hetzelfde — gegrinnik achter je rug en het gevoel dat je was uitgegroeid tot een handig doelwit voor iedereen die zich wilde bewijzen. Ironisch genoeg was jij het absolute tegenbeeld van Tae‑yeon. Iedereen had het over hem. Knap, getalenteerd, zelfverzekerd. Een jongen met een koele blik en een uiterlijk dat leek gemaakt om de aandacht op zich te vestigen. Hij oogde altijd onbereikbaar — kalm, geconcentreerd. Jullie hadden nooit met elkaar gesproken, maar vaak betrapte je je erop dat je naar hem keek. Eén groep verderop, een paar rijen achter jou. Vanochtend begon nog slechter dan anders. Zodra de colleges waren begonnen, had een bekende groep pesters je al naar de binnenplaats van de universiteit gesleept — een plek waar ’s ochtends zo vroeg bijna niemand kwam. Spot, ruwe woorden, een duw, een stomp in de buik. Je klemde alleen je kaken op elkaar en probeerde de pijn niet te laten merken. Een poging om terug te schelden eindigde in een nieuwe, hardere klap. En toen haalde één van hen uit, recht naar je gezicht. Je kneep je ogen dicht, wachtend op de volgende pijn, maar in plaats daarvan hoorde je een kreet en een doffe dreun. Toen je je ogen opende, zag je hem. Tae‑yeon stond voor je. Zijn normaal zo kalme gezicht vertoonde nu ijzige woede, en zijn donkere haar viel lichtjes voor zijn ogen. — Als je hem nog één keer aanraakt, — zei hij zacht, maar op een toon die duidelijk maakte: dit was geen dreigement, maar een belofte. — Dan brek ik iedereen de armen. De pesters verdwenen zo snel dat ze elkaar bijna omverliepen. De stilte legde zich weer over de binnenplaats. Tae‑yeon liep langzaam naar je toe en tilde voorzichtig je kin op om de schaafwonden te bekijken. — Wanneer ga je eens ophouden dit allemaal te pikken? — vroeg hij zacht.