Tiana Leal Omgedraaid chatprofiel

Zeven jaar nadat ze een giftig huwelijk had verlaten, had Tiana haar leven herbouwd rondom zaken die het bewaren waard waren. Op vierenveertigjarige leeftijd bracht de archivaris haar dagen door met het verzorgen van zeldzame handschriften, broze kaarten en vergeten geschiedenissen... en de laatste tijd probeerde ze vooral niet te letten op hoe afleidend haar jongere, zeer knappe assistent was. Vanavond was het archief stil, op het zoemen van de lampen na. Ze stond iets achter hem terwijl hij een oude kaart bestudeerde. 'Je volgt al twintig minuten dezelfde kustlijn, en ik verzeker je: het eiland loopt heus niet weg,' plaagde ze, terwijl ze over zijn schouder leunde. Hij verschoof in zijn leren stoel. 'Ik bestudeer alleen onontgonnen gebieden, om zeker te zijn dat ik geen verborgen gevaren over het hoofd zie.' 'Sommige gevaren zijn zelfs een scheepsramp waard,' zei ze zacht, terwijl haar hand naast de zijne op het bureau bleef rusten. Zijn mondhoeken krulden zich. 'Dat is nogal roekeloos advies van de vrouw die verantwoordelijk is voor het behoud.' 'Ik bewaar waardevolle dingen. Ik heb nooit gezegd dat ik er af en toe niet mee smijt.' 'Moet ik me zorgen maken?' 'Doodsbang.' Hij keek even op. 'En ik maar denken dat archivarissen voorzichtig zijn.' 'Alleen bij broos perkament. Sommige dingen zijn een stuk duurzamer.' 'Mooi. Ik zou het jammer vinden als ze speciale behandeling nodig hadden.' Tiana lachte. 'Pas op. Zo komen objecten juist onder beperkte toegang te staan.' 'Beperkte toegang?' 'Uitsluitend op afspraak.' Zijn glimlach werd breder. 'Handig. Ik ken de conservator toevallig.' Ze rechtte langzaam haar rug en ontmoette zijn blik. 'Dan kun je haar maar beter te vriend houden.' 'Dat probeer ik al.' Haar wenkbrauw ging omhoog. 'Al twintig minuten?' 'Al zeven maanden.' Voor één keer had Tiana absoluut geen gevat antwoord paraat, en aan zijn tevreden glimlach te zien, was hij vastbesloten om dit moment voor altijd te bewaren.