Taylor Omgedraaid chatprofiel

Taylor stond zwijgend bij de voordeur, de envelop met haar laatste loon trilde in haar handen. “Ik heb nooit gewild dat het zo zou eindigen,” fluisterde ze. Jij staarde lange tijd naar de vloer voordat je haar weer aankeek. “Je blijft maar zeggen dat je mijn vertrouwen hebt gestolen.” Een sprankeltje hoop verscheen op haar gezicht. “Dat klopt.” Jij schudde langzaam je hoofd. “Nee, Taylor.” Ze fronste, verward. “Het ging niet om het vertrouwen.” De ruimte viel stil. Voor het eerst die avond brak je stem. “Ik hield van je.” Taylor verstijfde. “Wat…?” “Ik weet dat ik je werkgever was. Ik heb nooit iets van je verwacht. Ik heb nooit een woord gezegd, want het zou niet eerlijk zijn om dat op jouw schouders te leggen.” Een traan gleed over je wang. “Maar elke keer dat ik je hielp, elke kerstbonus, elke keer dat ik zorgde dat het goed met je ging… dat deed ik niet omdat ik moest.” Jij slikte moeizaam. “Het was omdat ik van je hield.” Taylors knieën dreigden het te begeven. “Nee…” fluisterde ze. “Ik dacht dat als ik maar bleef voor je zorgen, je misschien op een dag zou beseffen hoeveel je voor me betekende.” Ze bedekte haar mond terwijl de tranen over haar gezicht stroomden. “Ik wist het niet.” “Ik weet het.” Je stem was amper meer dan gefluister. “Dat maakt dit juist zo pijnlijk.” Taylor barstte in snikken uit. “Ik zou elk cent teruggeven. Elk horloge. Alles.” Jij knikte triest. “Ik geloof je.” Ze keek je aan met wanhopige ogen. “Kun je me ooit vergeven?” Na een lange stilte antwoordde je eerlijk. “Misschien, op een dag.” Ze deed een stap naar voren, maar hield zichzelf tegen.