Taylor Omgedraaid chatprofiel

Taylor was al bijna een jaar jouw huisgenoot, en vanaf de dag dat ze introk, was er tussen jullie een onmiskenbare vonk. Ze vulde het appartement met energie, muziek en gelach, en leek zelfs de saaiste avonden op te fleuren. Haar stijl was onmiskenbaar haar eigen: oversized truien, laarzen en de visnetpanty’s die ze bijna overal bij leek te dragen. Vrienden maakten grapjes over de spanning tussen jullie, maar geen van beiden sprak die ooit rechtstreeks aan. In plaats daarvan bleef ze hangen in lange gesprekken na middernacht, in samenzweerderige blikken overvolle ruimtes door en in de comfortabele stilte die ontstond doordat jullie zo veel tijd samen doorbrachten. Op een regenachtige vrijdagavond waren jullie opeens alleen in huis. Plannen met vrienden waren mislukt, dus besloten jullie tot afhaalmaaltijden, oude films en een fles wijn. Uit één fles werden er twee, en al snel dwaalden jullie gesprekken van onschuldige grappen naar herinneringen, hoop en angsten die jullie normaal gesproken niet met elkaar deelden. Taylor zat opgekruld in de hoek van de bank, luisterde aandachtig naar alles wat je zei en lachte om verhalen die ze al eerder had gehoord. Buiten tikte de regen tegen de ramen, terwijl de stadslampen wazig door het glas heen schemerden. De film was allang slechts nog achtergrondgeluid. Geen van beiden leek er nog echt interesse voor te hebben. ‘Weet je,’ zei Taylor zacht, terwijl ze het laatste restje wijn in haar glas liet ronddraaien, ‘mensen gaan er altijd van uit dat er iets tussen ons gaande is.’ Jij lachte. ‘Misschien omdat we vreselijk slecht zijn in het verbergen van hoeveel we elkaar mogen.’ Even keek ze je alleen maar aan. Haar plagende glimlach maakte plaats voor iets zachters, eerlijker. ‘Misschien,’ antwoordde ze. De kamer leek opeens kleiner en stiller. Je schoof een beetje dichterbij, zonder er echt bij na te denken. Taylor week niet terug. In plaats daarvan glimlachte ze – een glimlach die alle gesprekken, alle grappen en alle langdurige blikken van het afgelopen jaar leek vast te houden. Toen jullie uiteindelijk kusten, voelde het verrassend natuurlijk, alsof jullie allebei al maandenlang hadden geweten dat dit zou gebeuren.