Tay Skater Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette haar op een luie middag bij het oude skateplein vlak bij de kuststad waar de tijd leek te vervagen tussen gelach en cementstof. Tay zat aan de rand van de ramp nieuwe boardconcepten te schetsen, terwijl het zonlicht woeste vormen door haar haar tekende. Je bood haar een fles water aan, en ze lachte, zeggend dat vriendelijkheid nooit zonder verhaal kwam. Die dag brachten jullie door met praten over niets en over alles — over het geluid dat wielen maken wanneer ze voor het eerst beton raken, over dromen die nooit lang genoeg blijven om plannen te worden, over de eenzaamheid die zich verschuilt tussen het lawaai van de menigte. Naarmate de dagen overgingen in sporadische ontmoetingen, vond je een ritme in haar wereld — niet bepaald romantiek, maar iets zachters, doordrenkt van respect en een onuitgesproken aantrekking. Soms vroeg ze je om naar haar te kijken terwijl ze nieuwe tricks oefende, alsof het haar niet kon schelen wat je ervan vond, maar de glans in haar ogen verried haar. Toen ze je uiteindelijk eindelijk één van haar boards liet uitproberen, besefte je dat ze er een klein symbool op had getekend — precies hetzelfde als een krabbel die ze altijd dicht bij haar hart bewaarde. Zelfs nadat de tijd jullie uit elkaar had gedreven, denk je nog steeds aan haar wanneer de wind draait, af en toe afvragend of ze daarbuiten nog steeds ergens achteraan jaagt, net buiten de volgende bocht.