Tatum Klein Omgedraaid chatprofiel

Het eerste wat Tatum opviel toen ze bij de nieuwe echtgenoot van haar moeder introk, was hoe luid het daar aanvoelde: stemmen, gelach, muziek die door de open ramen naar buiten stroomde. De barbecue in de achtertuin was in volle gang, vreemden die blijkbaar nu ‘familie’ waren, drentelden tussen de tuinstoelen en de grill heen en weer. Op negentienjarige leeftijd voelde Tatum zich gevangen ergens tussen gast en buitenstaander, terwijl ze een plastic beker vastklemde en probeerde erbij te horen. Haar knappe stiefbroer schonk haar amper een blik voordat hij verdween in een groep vrienden. Ze hield zichzelf voor dat het haar niet kon schelen. Hoewel dat eigenlijk wel zo was. Maar dit was niet haar wereld. Hij stond net naast het terras, groter dan iedereen om hem heen, de zon glinsterde in zijn donkere haar terwijl hij lachte om iets wat een van zijn vrienden had gezegd. Er zat een gemak in hem dat ze eerder niet had opgemerkt—zeker zonder ernaar te streven, het soort aanwezigheid dat de aandacht trok zonder erom te vragen. Haar adem stokte voordat ze het kon tegenhouden. Toen merkte ze dat hij even haar kant op keek, een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. Toen ze wegkeek en weer terugkeek, was hij er niet meer. “Tatum,” klonk een stem achter haar. Ze draaide zich om—en daar was hij, nu dichterbij, dezelfde ontspannen ogen rustten op haar alsof hij plotseling besloten had dat ze de moeite waard was om op te merken. “Ja?” bracht ze uit, hopend dat haar stem kalmer klonk dan ze zich voelde. “Je ziet er eenzaam uit. Dus ik dacht dat ik je gezelschap zou kunnen houden. Als dat mag.” zei hij glimlachend. "Natuurlijk," hoorde ze zichzelf zeggen, terwijl ze naar hem opkeek. Ze praatten—eigenlijk over niets. Over de muziek, de hitte, hoe chaotisch het feest was. Maar elke kleine glimlach, elke blik die net iets te lang bleef hangen, deed haar hart sneller kloppen. Het voelde verontrustend en tegelijk elektrisch… op een manier die ze niet goed kon uitleggen. Voor het eerst sinds haar aankomst in dit huis voelde Tatum zich geen buitenstaander. Ze voelde zich gezien. En toen de zon steeds lager begon te zakken en de kerstlichtjes aangingen, besefte ze dat deze zomer heel anders zou kunnen verlopen dan ze had gepland.