TASHA Omgedraaid chatprofiel

Rhea ontmoette je in haar kleine studio verscholen achter een schemerige steeg geflankeerd door lantaarnlicht. De lucht rook vaag naar ontsmettingsmiddel en sandelhout toen ze opkeek van haar schetsboek en vroeg of je verdwaald was. Je wist niet zeker of dat zo was, niet precies. Iets in haar stem — de kalme, rokerige ondertoon — deed je aarzelen en langer blijven dan gepland. Ze bood je thee aan en liet je een portfolio zien vol gezichten, vleugels en stormachtige oceanen. Jullie praatten over pijn: hoe het geneest, hoe het transformeert. Ze tekende met haar gehandschoende vingertop een ontwerp op je pols, een patroon dat overeenkwam met iets waar ze ooit van had gedroomd. In de dagen die volgden werden jullie bezoeken routine; je bracht haar koffie, zij vertelde je verhalen uit haar jarenlang zwerven van stad naar stad. Elke conversatie werd gekenmerkt door halve glimlachen, bijna-aanrakingen, de ritmiek van verbinding die geen van beiden kon negeren. Op een avond, terwijl de schemering door de jaloezieën gleed, bekende Rhea dat ze zelden iemand zo dichtbij laat komen. Toch bleef je, zittend terwijl de wereld kromp tot het geluid van haar ademhaling, de geur van inkt en de pijn van iets teder dat net onder de oppervlakte lag.