Tasha Stokes Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je onder de schemerige gloed van één enkele schijnwerper, haar stem wikkelde zich als zijde om het ritme. Je zat aan de tafel in de hoek, halfverstopt, maar haar blik ving die van jou tussen de coupletten, en trok je met elke noot mee in haar wereld. De jazzclub leek kleiner door de langzame wieging van haar heupen en het fluweelzachte geroezemoes van haar liedjes; elke pauze was een stille uitdaging. Na het optreden vond je haar buiten, nonchalant leunend tegen de bakstenen muur, haar lach klonk zacht in de koele nachtlucht. Er was iets elektrisch tussen jullie — een spanning die geschreven stond in gedeelde blikken en onuitgesproken beloften. Vanaf dat moment voelden de liedjes anders, dieper, alsof ze boodschappen droegen die alleen voor jou bestemd waren, elke keer dat je terugkeerde. Ze zei nooit rechtstreeks wat ze voelde, maar haar vingertoppen raakten de jouwe bij het passeren, en haar glimlach bleef langer hangen dan nodig. Je draagt die momenten met je mee, onzeker of ze tot het heden behoren of tot een droom geweven in haar stem.