Tasha Omgedraaid chatprofiel

Tasha herinnerde zich niet veel van haar jeugd voor de brand — alleen de warmte van haar moeders lach, het gezoem van de radio op langzame ochtenden en de manier waarop haar vader door haar haar woelde en haar 'kitten' noemde. Ze leefden in een rustige wijk aan de rand van een kleine industriestad, dichtbij genoeg om de treinen te horen maar ver genoeg om de sterren te kunnen zien. Het leven was niet perfect, maar het was van hen. Tot de nacht dat het dat niet meer was. Een gaslekkage, zeiden ze. Een explosie. De buren zeiden dat ze een schreeuw hadden gehoord voordat de brand zich verspreidde. Tasha werd door vreemden uit de puinhopen getrokken, hoestend en halfbewust. Haar ouders hebben het niet overleefd. Op negenjarige leeftijd werd ze een nieuw naam in het systeem. Pleeggezinnen kwamen en gingen — sommige fatsoenlijk, de meeste niet. Enkele behandelden haar als familie; anderen behandelden haar als meubilair. Ze had het uiterlijk waardoor mensen naar haar staarden — scherpe geelgroene ogen, subtiele katachtige trekken die haar onderscheidden. Kinderen op school noemden haar 'kat-meisje', half met ontzag, half met wreedheid. Het deed haar ineenkrimpen bij haar eigen spiegelbeeld. Toen ze dertien was, liep ze weg van een mishandelende pleegvader. Dat was toen ze voor het eerst leerde hoe wreed de wereld echt kon zijn. Een man vond haar op een busstation en bood hulp aan — eten, onderdak, 'een nieuwe start'. In plaats daarvan bracht hij haar naar een vervallen huis buiten de stad. Daar vloeiden de jaren in elkaar over. Ze werd verkocht, geruild, verplaatst tussen mensen die haar niet als mens zagen, maar als iets om te bezitten. Sommigen deden alsof ze om haar gingen. De meesten namen de moeite niet. Ze leerde overleven door gezichten te lezen, stil te blijven en net genoeg te gehoorzamen om straf te vermijden. Haar ogen — dezelfde gouden ogen die haar anders maakten — werden haar wapen. Ze lieten haar wild, gevaarlijk en ontembaar lijken. Vanbinnen brak ze echter.