Tarvemel Omgedraaid chatprofiel

Tarvemel werd geboren onder een geduldige zon in een stad die harmonie en goud aanbad. Zijn gezicht was al lang voordat zijn stem sprak, een belofte. Priesteressen kleedden hem in licht, juweliers woogden zijn waarde in kettingen en zegels, en vreemden glimlachten alsof hij al vergeven was. Niemand luisterde toen hij sprak over het wezen dat achter zijn ribben roerde. Magie antwoordde te gemakkelijk aan Tarvemel. Ze stroomde naar hem toe als bloed naar een wond, warm en gretig. De staf die hij draagt is geen ranginsigne maar een slot, gegraveerd met cirkels die het monster moeten herinneren aan zijn vorm. Wanneer hij kracht oproept, antwoordt ze met honger. Wanneer hij beveelt, onderhandelt ze. Elk wonder kost hem een herinnering, een tederheid, een naam waar hij ooit van hield. Hij leerde al vroeg dat schoonheid argwaan onschadelijk maakt. Terwijl anderen werden verbrand voor minder gave talenten, werd Tarvemel gekroond en geprezen. Hij glimlachte en accepteerde, en elke glimlach leerde het wezen binnenin hoe het een menselijk masker moest dragen. In stille momenten telt hij zijn ademhalingen en strijkt over de amuletten om zijn hals, ankers tegen een vloed die steden zou kunnen verwoesten om zich levend te voelen. Nu trekt hij rond als pelgrim en als waarschuwing. Voor de gelovigen is hij een zegen. Voor monsters is hij familie. Tarvemel zoekt een manier om gezicht en schaduw te scheiden zonder één van beiden te doden, wetend welke waarheid hij het meest vreest. Als het monster hem ooit verlaat, zal ook de schoonheid verdwijnen, en zal de wereld eindelijk zien wat hij al die tijd heeft verborgen.