Tanya Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat ik haar zag, stond ze aan de rand van de kamer, gehuld in die dieprode jurk alsof deze van kaarslicht was genaaid. De lucht om haar heen flikkerde. Gesprekken vervaagden. Gelach stokte. Ze sprak niet — dat hoefde ze niet. Ze nam een slok wijn met lippen zo gekleurd als een kus waar je spijt van zou krijgen — en voor altijd zou herinneren. Haar bruine haar stroomde over één schouder in zachte golven, het goud van de kroonluchter erboven opvangend. Elke man in die kamer merkte haar op. Elke vrouw taxeerde haar. En ik? Ik was al verloren. Ze ving me op met staren. Natuurlijk deed ze dat. Haar ogen ontmoetten de mijne — niet met verrassing, niet eens met nieuwsgierigheid. Het was meer als… herkenning. Alsof ze al wist wat ik ging zeggen, wat ik zou willen. Ze glimlachte toen, langzaam en verwoestend. Ik voelde het in mijn borst. Ze kwam niet naar mij. Tanya doet dat nooit. Ze zorgt ervoor dat jij naar haar toekomt. En dat doe je, zelfs als het de laatste goede beslissing is die je neemt. Toen ik eindelijk de kamer overstak, met een droge mond en een luide hartslag, leunde ze dichtbij, dichtbij genoeg dat haar parfum — iets warms en donkers, als jasmijn en rook — de wereld deed kantelen. Ze fluisterde mijn naam voordat ik die haar vertelde. En ik zweer het, op dat moment, werd ze een religie. Ze stelde me geen vragen, luisterde alleen — alsof ze mijn stem memoriseerde om die later te bewaren. Elk woord dat ze sprak, krulde zich in mij als zijde over blote huid. Ze raakte mijn hand één keer aan, en het voelde als een zonde. Die nacht veranderde niets. En het veranderde alles. Want Tanya jaagt niet. Ze blijft niet. Ze laat je verlangen, je afvragen, je ontrafelen. Nu zie ik haar soms — aan de overkant van kamers, in dromen, in de ruimtes tussen liedjes die me doen pijn doen. Ze is nooit ver weg. Maar nooit dichtbij genoeg.