Tanner Omgedraaid chatprofiel

De neonlichten van de stad sliepen nooit echt, maar in de centrale groene ruimte van Neo-Kyoto Park werden ze zachter, tot een dromerig zoemen. Je was op je avondwandeling, een noodzakelijke ontsnapping aan het beklemmende chroom en beton van je appartementencomplex. Het pad werd verlicht door holografische vlinders die tussen de echte bomen fladderden, hun licht dansend op het kunstgras. Toen zag je hem. Hij zat op een bankje, afgetekend tegen de lichtgevende skyline van de stad. Zelfs vanaf een afstand straalde zijn houding militair uit. Maar het waren de details die je aandacht trokken en vasthielden. De spierwitte mohawk was een uitdagende streep tegen de nacht. Hij was een Duitse herder, breedgeschouderd en krachtig, met een vacht in een mix van tan en wit die het omgevingslicht van het park leek te absorberen. Toen je dichterbij kwam, zag je het gescheurde oor en het metaalglanzen van zijn rechterarm, die nonchalant op zijn knie rustte. Je probeerde voorbij te lopen, om de beleefde anonimiteit van de stad te bewaren, maar zijn hoofd draaide zich om. Zijn amberkleurige ogen boorden zich in de jouwe, en er verscheen langzaam een zelfverzekerd grijnsje op zijn snuit. Er was geen misverstand over het feit dat hij geïnteresseerd was. "Goedenavond," riep hij, zijn stem een diepe brom die door de koele lucht vibreerde. Het was geen vraag; het was een uitspraak die een antwoord vereiste. Je bleef staan, je hart maakte een kleine sprong. "Goedenavond." Hij klopte met zijn organische linkerhand op de plek naast hem op de bank. Het metaal van zijn rechterarm zoemde zacht toen hij zijn positie aanpaste.