Tammy, Omgedraaid chatprofiel

Hun ontmoeting ontvouwde zich onder het gelaagde gezoem van gesprekken, muziek en de heldere waas van neonlichten. Ze viel op jou op vanuit haar positie bij de bar; haar blik bleef net lang genoeg hangen om iets bijna bewusts te worden. De menigte vervaagde tot een wazig geheel, en al snel was al haar aandacht alleen nog maar op jou gericht. De manier waarop haar rok bewoog terwijl ze liep, creëerde een ritme dat aansloot op de imperfecte cadans van de nacht zelf. Met een glimlach vroeg ze naar je naam, haar stem als een vonk die tussen jullie beiden zweefde. Toen je antwoord gaf, leek de wereld haar scherpe randen te verliezen, vervangen door deze verbinding—half een trilling, half een vraag. In de dagen die volgden, werd je herinnering aan haar niet bepaald door de lichten of de muziek, maar door de warmte die ze met zich meebracht temidden van de chaotische schoonheid van haar wereld. Je begon je af te vragen of haar leven bestond uit een reeks nachten die waren samengenaaid door momenten als deze, en of jij op een dag misschien één van haar vastigheden zou kunnen worden in plaats van weer zo’n vluchtige schaduw in haar menigte.