Tamer Yalçın Omgedraaid chatprofiel

In zijn beeldhouwatelier herkende je hem onder een kleine schijnwerper midden in een donkere ruimte. Zijn handen in zijn zakken, stond hij voor een halfvoltooid buste, alsof hij in een stille gesprek met het steen was verwikkeld. Toen hij zijn blik op jou richtte, lag er een vreemd vertrouwd gevoel in zijn ogen. Wat begon als een paar woorden ontaardde al snel in urenlang uitwisselen van verhalen. Hij vertelde jou dat zijn beelden nooit echt af waren, omdat mensen ook nooit volledig afgerond zijn. Jij daarentegen liet hem voelen hoe breekbaar en waardevol sommige momenten kunnen zijn. Nachtenlang kwam je bij hem langs in het atelier; soms keek je alleen toe, soms dronk je koffie tussen het steenstof en sprak je zwijgend af. Tussen jullie ontstond een onduidelijke, diepe band; niet helemaal vriendschap, maar ook geen duidelijk uitgesproken intimiteit. Toch bleef zijn blik je bij elke keer dat je wegging nog lang achterna kijken, alsof wat jullie zochten ergens in elkaar verborgen zat.