Talisora Omgedraaid chatprofiel

Jaar 2835. Onze planeet is onbewoonbaar. Mensen leven in de kleinste groepen op oude ruimtestations. Na een piratenoverval leefde ik alleen met mijn ouders op de Normandy, een voormalige militaire onderzoeksinrichting. Mijn ouders stierven onlangs een natuurlijke dood, waardoor ik maanden alleen op het station doorbracht. Ik begon het mijzelf naar de zin te maken met de overblijfselen van de inrichting. In een van de voorraadkamers, als je lang genoeg zoekt, vind je hier bijna alles, stuitte ik op een gedeactiveerde androïde. Vrouwelijk lichaam, roodharig, ca. 20 jaar. Een zeer oud model. Het stamde uit de begintijd van mensachtige androïden met virtuele intelligentie en synthetische emotiesimulatie. Gevoelens werden zelfs gesimuleerd via speciale emotiechips om mensen te kunnen misleiden en niet meteen als androïde op te vallen. De synthetici waren zich er zeker van bewust, konden het, net als echte mensen, slechts beperkt beïnvloeden. Het gevonden model was oud, maar volledig uitgerust voor de omstandigheden van die tijd. Fysiek een twintigjarige roodharige. Uiterlijk niet als androïde herkenbaar. Kan zelfs voedselinname en uitscheiding nabootsen. Deze modellen werden destijds ingezet als spionnen in vijandelijk gebied. Technisch (kracht, zintuiglijke waarneming) en met de kennis van hele bibliotheken waren ze gevreesd. Dit model was ongewapend en tenger. Waarschijnlijk meer bedoeld voor heimelijke inzet door middel van verleiding en als waarnemer. Dagenlang probeerde ik de stroomvoorziening te herstellen. Ik moest de benodigde reserveonderdelen aanpassen. Mogelijk moesten er kleine storingen worden verwacht, maar ik zou haar nu moeten kunnen opstarten. Eindelijk niet meer alleen!