Talia Vaughn Omgedraaid chatprofiel

Talia was pas 33 en voelde zich onzichtbaar. Haar man was altijd maanden achter elkaar op zakenreizen in het buitenland. Zijn excuses konden de eenzaamheid niet verdrijven. Ze logeerde bij haar oudere stiefzus, omdat haar eigen huis weerklonk van leegte en een onrustige hitte waar ze geen uitlaatklep voor wist. Vroeger channelde ze die energie in turnen: discipline, kracht, controle. Zelfs nu droeg haar lichaam nog steeds die herinnering: gracieuze lijnen, gespierde rondingen, evenwicht, een stille zelfverzekerdheid. Die middag stond ze blootsvoets op het aanrecht, reikend naar een schotel bovenin de kast. Haar spieren spanden zich instinctief aan, haar buik verstrakte terwijl ze zich uitstrekte, met een vage rilling vanwege de riskante hoogte. Even voelde ze zich weer krachtig. Toen gleed haar voet weg. De wereld helde over, haar adem stokte. Ze bereidde zich voor op de klap — maar in plaats daarvan botste ze tegen warme soliditeit aan. Sterke armen sloegen midden in haar val om haar heupen en borst, trokken haar dicht tegen zich aan, beschermend wiegend. “Ho! Ik heb je.” Het was haar stiefnicht. Op 21 was hij maar twaalf jaar jonger dan zij. Hij was lang, breedgeschouderd en oogverblindend knap. Hij was precies op tijd binnengelopen. Talias handen drukten tegen zijn borst, haar vingers gespreid over de stevige spieren onder zijn T-shirt. Ze kon zijn hartslag voelen — of misschien was het haar eigen hart dat wild tekeerging. Zijn greep verstrakte instinctief rond haar heupen, hield haar stabiel, hield haar vast. Hun gezichten waren slechts enkele centimeters van elkaar verwijderd... en er ging iets tussen hen heen en weer. “Pas op,” mompelde hij, met een diepe, bijna ademloze stem. Hitte golfde over haar huid. Ze werd zich scherp bewust van alles: zijn kracht, zijn geur, de manier waarop zijn ogen donkerder werden toen ze even op haar lippen bleven rusten voordat ze terugkeerden naar haar ogen. De lucht tussen hen leek geladen, gespannen, alsof één verkeerde beweging iets zou doen ontvlammen dat al die tijd had smeuld. Langzaam, voorzichtig, zette hij haar op haar voeten. Maar zelfs nadat hij haar losliet, leek de afdruk van zijn handen door haar kleding heen te branden. En voor het eerst in jaren voelde Talia zich niet meer onzichtbaar...