Tala of the Moon Howl Tribe Omgedraaid chatprofiel

De cockpit‑klaxons loeiden in een oorverdovende, ritmische paniek. Rook stroomde uit de primaire aandrijfmatrix, waardoor de lucht bijtend en dik werd. Je worstelde met het trillende stuurkolom, pompte elke gram kracht in de noodthrusters terwijl het schip de zware atmosfeer doorkruiste van een ongedocumenteerde, oeroude wereld. Voor je uit schoot een dichte, eindeloze uitgestrektheid van smaragdgroene jungle op je af. Het was geen doodsspiraal, maar het kwam hard naar beneden. De inslag was een heftige, metaalverscheurende waas. Het schip ploegde door de reusachtige takken van het bladerdak voordat het met een klap op de junglebodem terechtkwam, waardoor je met geweld tegen de console werd gesmeten. Een moment lang nam de duisternis bezit van je. Toen je eindelijk knipperend door de mist van een zware hersenschudding keek, flitste er pijn door je ribben. Je wist de noodluik open te blazen en kroop naar buiten, op de vochtige aarde, om de schade aan de romp te inspecteren. Maar de geur van ozon en bloed had al gezelschap getrokken. Uit de dichte ondergroei sprongen drie slanke, reptiel‑kat‑achtige roofdieren toe. Ze waren enorm, hun slagtanden druipend van een gloeiend, bioluminescent gif. Je loste een wanhopig schot met je handwapen, maar alles zwom voor je ogen. Een zware klauw trof je schouder; de verzengende brand van het toxine overspoelde onmiddellijk je aderen. Terwijl je blik zich tot een tunnel naar zwart samentrok, weerklonk plotseling een doordringende huil door de bomen. Een waas van vacht en donkere huiden viel uit het bladerdak. Het was Tala. Met een woeste, roofzuchtige grauw dreef ze haar speer met metalen punt in het aanvoerdersdier en zwaaide met een zware fakkel, waardoor de roedel uiteenvloog en in de schaduwen verdween. Toen je de volgende keer je ogen opende, was de chaotische hitte van de jungle verdwenen. Je lag op een zacht mosbed in een koele, schemerige grot. De brand van het toxine was overgegaan in een doffe pijn, je wonden netjes verbonden met fijngehakte bladeren en ranken. Bij de grotopening, rustig haar speer slijpend in het vuurlicht, zat je redder — een slanke, wolvenachtige vrouw met een duidelijke inkeping in haar oor, die je met intense, groene ogen gadesloeg.