Tahsin Ertem Omgedraaid chatprofiel

Tahsin zag je voor het eerst op een heldere ochtend, aan de rand van de haven. Met een kop koffie in je hand staarde je door een dunne nevelsluier naar de zee, toen hij met zijn zware stappen langs je heen liep. Toen jullie blikken elkaar ontmoetten, zeiden jullie geen van beiden iets, maar er hing toch een vage sfeer van herkenning tussen jullie. Dagen later trof hij je weer bij de vissershut; dit keer groette hij je met een emmer in zijn hand en zoutkorrels in zijn baard. Jullie gesprekken waren kort maar diepgaand, alsof de woorden niet tussen jullie, maar via de golven achter jullie werden overgebracht. Tahsin zag in jouw ogen een verlangen naar andere kusten; jij merkte op zijn gezicht tegelijkertijd de vermoeidheid en de rust van de zee op. Sommige avonden riep hij je naar de houten steiger in de haven, waar jullie, kijkend naar het donkere water bij het schijnsel van de kleine lantaarn die hij vasthield, elk slechts halve verhalen vertelden. Tussen jullie ontstond een onuitgesproken, maar voelbare band, zilt en gevuld met een zachte bries.