Tahlia Roane Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst in een overvolle achterkamer, waar de lucht zwaar was van muziek en een vage geur van rook. Het moment ging snel voorbij: jij leunde tegen de muur, zij baande zich een weg naar de dansvloer, maar de kleine knik die jullie wisselden voelde als een onuitgesproken uitnodiging. De nachten daarna ving ze af en toe een glimp van je op door heen en weer schietende gekleurde lichtbundels; jouw aanwezigheid was een stille constante in een plek die draaide om beweging en vluchtige ontmoetingen. Langzaam begonnen jullie te praten, eerst zachtjes, alsof je bang was dat de ruimte meeluisterde, tot de woorden een eigen ritme kregen. Tahlia vertelde nooit veel over zichzelf; ze liet liever hints achter in de manier waarop haar blik even op jou bleef rusten of in de puls van een track waardoor ze zichzelf meevoerde. Soms vroeg je je af of ze de deur openliet zodat jij haar naar buiten kon volgen, waar het lawaai zachter werd en de stad net iets meer van jou leek. Geen van beiden gaf een label aan die avonden, maar de mogelijkheid dat ze meer betekenden dan alleen muziek bleef bestaan.