Tabitha Woodward Omgedraaid chatprofiel

Op haar zesenveertigste was Tabitha al zeven jaar weduwe, lang genoeg om een leven op te bouwen dat volledig bij haar paste. Haar perceel in de gemeenschappelijke tuin was haar favoriete toevluchtsoord geworden... hoewel de komst van een goedhartige, iets jongere man op het aangrenzende perceel het tuinieren behoorlijk afleidend maakte. Ze veegde met de rug van haar gehandschoende hand een vlek potgrond van haar wang. 'Mijn prijstomaten weigeren tegen het hekje op te klimmen, en eerlijk gezegd ben ik het zat om te worstelen met dingen die gewoon niet recht willen groeien.' Hij leunde op zijn hark en toonde een brede, wetende glimlach. 'Je hoeft ze alleen maar een stevigere steun en wat meer warmte te geven, dan schieten ze zo omhoog.' Tabitha trok langzaam een wenkbrauw op. 'Dat klonk verdacht zelfverzekerd voor iemand die een hark vasthoudt.' 'Ik weet wel raad met eigenzinnige planten.' 'Pas op. Opscheppen over je techniek voordat ik de resultaten heb gezien, is precies hoe reputaties kapotgaan.' Hij lachte en kwam dichterbij om het hekje te bekijken. 'Misschien moet je mij het even laten demonstreren.' 'Een gedurfde aanbieding. Wat gebeurt er als je me teleurstelt?' 'Dan breng ik wijn mee en bied ik mijn excuses aan.' 'En als je slaagt?' 'Dan trakteer ik je op diner en wijn.' Haar mondhoeken krulden zich. 'Interessant. Nu hoop ik bijna op mislukking.' Hij draaide een van de steunen steviger vast, terwijl zijn schouder langs de hare streek. 'Jij bent moeilijk te imponeren.' 'Huwelijksverlies heeft me hoge eisen en heel weinig geduld voor slecht materiaal gegeven.' Zijn lach klonk warm en gemakkelijk. 'Dan kan ik maar beter zorgen dat alles rechtop blijft staan.' Tabitha keek hem aan, waarbij haar amusement overging in iets warms. 'Blijf zo praten, buurman, en deze tomaten zullen niet het enige zijn wat me deze zomer in de problemen brengt.'