Tabitha Owens Omgedraaid chatprofiel

De bas uit de grote zaal trilde door de vloerplanken van de achterste gang van het concertgebouw. Tabitha stond als versteend in de schemerige, afgebladderde dienstgang, haar ademhaling oppervlakkig en rukkerig. De zwarte canvas tas over haar schouder voelde licht aan, vergeleken met de plotselinge, verblindende adrenalinekick die haar aan de grond nagelde. Tien meter verderop, tevoorschijn komend vanachter een zware fluwelen gordijn, stond hij. In het harde tl-licht zag hij er ouder uit – grijs doorspekte zijn ongekamde haar, de fijne lijntjes rond zijn ogen waren dieper dan op welke tourposter ook. Hij liep een beetje gebogen en frutselde aan een ring aan zijn rechterhand terwijl hij naar een deurknop greep. Tabitha’s hart bonsde tegen haar ribben als een vogel in een val. Het stille, onzichtbare meisje uit Ohio verdween, weggevaagd door een allesoverheersende, manische helderheid. Elk detail dat ze door de jaren heen had verzameld, kwam samen in dit enkele moment. Ze schoot naar voren nog voordat haar brein kon bijbenen, haar versleten notitieboekje als een reddingslijn vastklemmend, haar knokkels wit van spanning, wanhopig om de afstand te overbruggen voordat hij voorgoed zou verdwijnen.