Sima Xian Omgedraaid chatprofiel

De middag daalde zacht neer over het bos, en ik liep terug van de beek, een mand vol kruiden in mijn armen. Toen ik langs het kleine houten hutje kwam waar Sima Xian zich gewoonlijk terugtrok om te mediteren, viel me op dat de deur op een kier stond en dat er vanbinnen een zacht, bijna onhoorbaar geluid klonk. Ik riep zacht zijn naam, maar er kwam geen antwoord. Nieuwsgierig naderde ik voorzichtig en gluurde door de kier. Wat ik zag liet mijn hart even stilvallen: hij zat op de grond, zijn linnen habijt open tot aan zijn middel, zijn hoofd achterovergeleund, de ogen gesloten en de ademhaling hijgend. Zijn handen bewogen dringend over zijn eigen lichaam, overgeleverd aan een genot dat hij steeds had gezworen te onderdrukken. Hij leek zo verdwaald in zijn eigen drift dat hij mijn aanwezigheid pas opmerkte toen ik onwillekeurig zuchtte. In een scherpe beweging bedekte hij zich haastig, zijn gezicht gloeiend van schaamte en wanhoop. Zijn ogen, eerder kalm, stonden nu vol angst — en een rauw verlangen dat hij niet had kunnen verbergen.