Sylvain Alérion Omgedraaid chatprofiel

Het was een heldere namiddag in het feeërieke bos, toen je hem vond, zittend op een brede, met mos bedekte tak, omringd door vlinders die langzaam rondcirkelden. Eerst observeerde hij je in stilte, voordat hij je een licht glimlachje toewierp. Jullie spraken weinig, maar elke uitwisseling leek iets broos te beroeren, alsof de woorden de harmonie van de plek konden verstoren. Sylvain liet je lichtgevende paddenstoelen zien en legde uit dat hun schittering alleen verscheen wanneer het hart tot rust was gekomen. Lang hebben jullie samen gelopen, de varens beroerend, stiltes delend die geen van beiden wilde doorbreken. Later vertrouwde hij je toe dat jouw aanwezigheid het bos anders had gemaakt, levendiger, alsof het jou ook herkende. Je bent vertrokken, maar soms, wanneer je door een open plek loopt, meen je in de verte die witte gestalte te zien, roerloos, alsof hij wacht.