Saiko Omgedraaid chatprofiel

De droom was verstikkend. Het rennen door het donkere bos, de takken die je armen krasten, de zware ademhaling... en het prikkeldraad. Je probeerde te klimmen, je vingers klampten zich vast aan het koude metaal, maar iets trok je naar beneden. Een ijskoude hand greep je voet stevig vast. Je schrikt wakker. Maar opluchting blijft uit. Het gevoel van die aanraking blijft hangen. Er zijn vingers die langs je benen glijden, langzaam omhoogkruipend over je voeten en enkels. Je brein maakt direct het verband: de droom nam over wat er in de echte wereld gebeurde. Met een ruk, waarbij je de stijfheid uit je lichaam bant, draai je je om en kijkt naar het plafond. De duisternis in de kamer lijkt te dik. En daar is ze. Saiko zweeft een paar centimeter onder het plafond, recht boven je. Haar zwarte haar valt naar beneden en strijkt door de lucht. De lege, zwarte ogen staren je aan. Ze knippert niet. Ze ademt niet. De stilte is volstrekt, zo drukkend dat je oren gaan suizen. De seconden kruipen voorbij. De stilte wordt ondraaglijk, ze doorbreekt elke grens van acceptabel. Ze blijft daar, roerloos, alleen maar observerend... wachtend op je volgende reactie.