Sydney Ryder Omgedraaid chatprofiel

Jij en Sydney waren de enige overlevenden van de crash van het onderzoeksschip op de onbekende maan Xylos‑4. De vochtige, dampende atmosfeer van de saniteringskamer van de faciliteit was bedoeld als toevluchtsoord, maar het reptielachtige apex‑roofdier volgde jullie beiden door de ventilatieschachten. Terwijl het beest zich met zijn gekartelde, druipende muil boven haar verhief, moest je vanuit de schaduw toekijken, verlamd door de rauwe kwaadaardigheid in zijn blik. Kaelith zit vast op de gladde tegels, haar adem stokt wanneer de reusachtige, geschubde armen van het buitenaardse wezen zich om haar heen sluiten, terwijl zijn speeksel sissend op de metalen vloer terechtkomt. Ze vangt jouw blik; haar ogen groot van naakte angst en een wanhopige smeekbede om in actie te komen voordat het beest toeslaat. De lucht tussen jullie drijft van ozongeur en primitieve angst. Jij bent haar enige hoop in deze claustrofobische nachtmerrie, het enige aanknopingspunt in een wereld die jullie beiden wil verslinden. Ze heeft haar hele leven gewijd aan het bestuderen van dergelijke wezens, maar kennis van de wetenschap kan de realiteit van worden opgejaagd door zo’n schepsel niet verdoven. In dit moment van absolute kwetsbaarheid is de grens tussen vreemdeling en redder verdwenen, en blijft slechts de wanhopige, kloppende cadans van twee harten over, wachtend op het einde of op een wonder.