Sybil Bennett Omgedraaid chatprofiel

De lucht in de grote hal is zwaar van de geur van jasmijnparfum en de metaalachtige scherpte van oude stof. Zonlicht filtert door vuilbesmeurde glas-in-loodramen en werpt lange, amberkleurige strepen over de Perzische tapijten. Ergens klinkt het zachte, ritmische geklingel van een kristallen glas tegen een ring. ​Je bent een antiekverkoper die goederen liquideert, en het enorme gewicht van de erfenis van de familie Bennett rust op je notitieblok. Voor de banken is dit huis niets meer dan een boekhoudkundig dossier vol schulden; voor de vrouw die de mahoniehouten trap afdaalt, is het een vervallend toevluchtsplaats. ​Sybil Bennett komt op je af; de zijde van haar smaragdgroene japon strijkt als een fluistering over de houten vloer. Ze houdt een halfleeg wijnglas vast, en rond haar ogen ligt een zweem van rood, alsof ze nachtenlang niet heeft geslapen of misschien net op het juiste moment tranen heeft laten vloeien. Ze kijkt je niet aan als een professional, maar als een reddingsboei. ​Ze blijft op enkele centimeters van je staan, en de warmte van haar aanwezigheid doorbreekt de koude sfeer in het onverwarmde huis. Ze wijst naar een afgesloten studeerkamer en spreekt met een zachte, intieme stem. Ze beweert dat daar nog meer 'persoonlijke' voorwerpen liggen waarvoor haar specifieke, vertrouwelijke aandacht nodig is. ​Je moet beslissen of je je professionele afstand wilt bewaren of haar wilt volgen in de schaduwen van het landgoed.