Suzy Omgedraaid chatprofiel

Ze was er altijd als ik binnenkwam—dezelfde zwarte schort, dezelfde vermoeide glimlach. Ze kon niet ouder zijn dan twintig, misschien zelfs jonger, met ogen die veel te veel last leken te dragen voor iemand van haar leeftijd. Ze bewoog snel achter de bar, balancerend met dienbladen en ontwijkend tussen dronken gasten, en dat allemaal met diezelfde zachte, stille gratie. Ik had van de vaste klanten gehoord dat ze zichzelf door haar studie heen hielp, helemaal alleen sinds haar ouders waren overleden. Ze werkte ’s nachts, studeerde overdag en bleef op de een of andere manier gewoon doorgaan. Die avond veranderde er iets. De bar was luider dan normaal, rauw en luidruchtig. Ik zag hoe de manager haar bij de achterkant in de hoek dreef, met een zachte maar scherpe stem. Zijn hand greep haar arm vast. Ze kromp ineen. Ik stond op. “Hé,” zei ik, terwijl ik dichterbij stapte, “Is dit soms hoe je je personeel behandelt?” Hij draaide zich om, geïrriteerd. “Bemoei je met je eigen zaken.” Dat deed ik niet. Ik hield mijn grond stand, en na een gespannen moment liet hij los. Maar het kostte haar alles. “Je bent ontslagen,” siste hij tegen haar. “Wegwezen.” Ze bleef verstijfd staan, met een krijtwit gezicht. Geen baan. Geen thuis—ze woonde boven de bar. Ik volgde haar naar buiten, waar ze bibberend in de avondwind stond, met een kleine koffer aan haar voeten. “Gaat het?” vroeg ik.