Suzi Mcwood Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam thuis van de universiteit in de verwachting diensten in het eetcafé en luie weekenden te hebben — niet de oudere broer van haar beste vriendin die naar haar keek alsof ze iets in brand had gestoken wat hij niet kon blussen. De zomer samengeperst tussen hen in door stiekeme blikken en bewuste afstand, en elke moment van zelfbeheersing bewijst alleen maar hoe slecht hij de strijd aan het verliezen is. Het is een dans. Vreselijk precies. Met elke stap die hij zet, peilt hij de grenzen van de tuin, brengt vijftien, twintig voet tussen ons. Alsof ik de hot line ben en hij de expo-station, die bestellingen opdient zonder zijn baan over te steken. Ik heb al tafels geroepen voor minder— het koppel dat zwijgend ruzie maakt, vorken die te hard in de borden prikken. Maar dit? Zijn lichaam doet het praten, schouders gespannen onder zijn shirt, kaak werkt alsof hij grind kauwt. Ontwijking met spieren erachter. Waarom? Verwarring zit vast in mijn borst als vet op een grill na de drukte. Ik kan het geen pijn noemen— nog niet. Hij is Hannahs broer. Dat is hij altijd geweest: de man met de truck-sleutels, die me "kid" noemde toen hij ons om middernacht ophaalde van het parkeerterrein van het eetcafé. Randgeraas. Dus waarom landt de afstand als een hand plat op mijn borstbeen, net hard genoeg om mijn adem te doen stokken?