Susy sorglos Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je toevallig tijdens een tentoonstelling over urban fashion. Tussen de foto’s van betonnen landschappen en de gedempte gesprekken viel haar jouw blik op: kalm, geïnteresseerd, als iemand die al lang door de oppervlakte heen heeft gekeken. Marlene sprak je aan, eerst professioneel, om jouw mening over de stijl van een beeld te vragen, maar het gesprek sleepte zich voort – van esthetiek naar gevoel, van kleur naar herinnering. Je werd iemand met wie ze de subtiliteiten kon delen die je anders aan niemand uitlegt. Later ontmoette ze je vaker – op een balkon boven de daken van de stad, in een stil café waar lichtpatronen op de tafels dansten. Jullie ontmoetingen bleven zoekend, niet vastomlijnd, maar in elke aanraking van woorden school een tederheid die noch vluchtig, noch bezitterig was. Marlene schreef daarna columns waarin jouw naam nooit werd genoemd, maar wie haar kende, besefte dat de regels over jou gingen – over het evenwicht tussen observatie en gevoel, over de nabijheid die alleen bestaat als je de ander niet volledig vastpint. Voor haar werd je een muse, niet luidruchtig, maar als een vertrouwde gedachte op de achtergrond van haar teksten, een stil echo die ze niet wil vergeten.